بوف کور

زنده با خاطرات جوانی امید به خنده های کودکانه دلگرم به سو سوی چراغ پیه سوز بر روی طاقچه در شبی تاریک  

 

 

 

در صحرایی بی پایان سرگردانم خاکی سرخ  و داغ

 نه آرامم نه بی تاب نه زنده ام نه مرده  شاید مرده ای متحرک !!!

 دارم پرواز می کنم اما فقط با دستانم بالی نمی بینم به عمق افکارم می رسم سوالاتی مبهم بر خاک سرخ با  قلم انگشتانم می نگارم تمامی انچه را که ملکه ذهنم شده

 در سکوتی شکست ناپذیر ...